In oktober krijg ik een mail van Lennart en Ingrid. Zij verwachten hun eerste kindje in december en vragen mij of ik nog beschikbaar ben om de geboorte vast te leggen. Gelukkig ben ik dat nog. Al snel zitten we samen voor een kennismaking. Soms ontmoet je nieuwe mensen en voelt het meteen vertrouwd en prettig en gaat het gesprek helemaal vanzelf. Dat gevoel had ik deze avond ook. We praten, we lachen en we delen verwachtingen. Ik voel mij ontzettend op mijn gemak en krijg tijdens het gesprek ontzettend veel zin om de geboorte van hun kindje vast te leggen. Gelukkig delen zij dat gevoel, want nog voor ik weg ben, is de overeenkomst al ondertekend.
Lees hier meer over geboortefotografie in Haarlem: het geboorteverhaal van Luuk.
‘Ik denk dat het 11 december wordt’
We hebben regelmatig contact. Ingrid heeft zelf een heel sterk gevoel over een datum: 11 december. De uitgerekende datum, 13 december, komt steeds dichterbij. Het begint het veel te rommelen bij Ingrid. De baby en haar lichaam zijn zich duidelijk aan het voorbereiden. Ik maak nog een grapje dat ik vaak bevallingen vast leg op een zondag. De harde buiken, het gerommel en de voorweeën houden aan, maar het zet niet echt door.
Zaterdag 10 december appt ze mij aan het begin van de avond dat ze voelt dat de voorweeën veranderen. Ze worden sterker. Regelmatiger. Ik geef aan dat ik een voorgevoel heb dat ze morgen gaat bevallen, op dat moment besef ik mij niet dat het morgen 11 december is. Dat realiseer ik mij pas nadat ik het berichtje stuur.
Ik ga die avond vroeg naar bed, met een onderbuikgevoel wat niet valt uit te leggen, maar wat meestal wel klopt. En aangezien Ingrid dat gevoel zelf ook heeft, lijkt het mij voldoende intuïtie bij elkaar om er een klein beetje van uit te kunnen gaan dat het echt niet lang meer gaat duren 😉
De leukste berichtjes voor een geboortefotograaf
Ja hoor, om 05.47 uur krijg ik een appje van Lennart dat onze intuïtie klopt. Om 0.45 uur zijn de vliezen gebroken en rond 02.00 uur begonnen de weeën. De verloskundige is geweest en zij komt rond 08.30 uur voor een nieuwe controle.
Ik ben inmiddels klaar wakker en ik heb er al een lange nacht slaap op zitten, dus ik ga mij maar meteen klaar maken voor het geval ze bellen dat ik kan komen. Om 09.00 krijg ik een nieuw berichtje dat er inmiddels 2 cm ontsluiting is en de baarmoedermond goed aan het verstrijken is. Om 10.30 uur staat er een nieuwe controle gepland.
Ingrid vangt de weeën thuis op onder de douche, maar ze is teleurgesteld dat er niet veel vordering lijkt te zijn. Ze geeft aan toch wel graag pijnstilling te willen. Om 11.17 uur word ik gebeld door Lennart dat ze naar het ziekenhuis gaan.
Een pittige fase
Ik stap om 12.00 uur de verloskamer binnen. Ik zie Ingrid al puffend hangen aan de wastafel, midden in wee. Na de wee zegt ze me gedag, maar al snel komt er een nieuwe wee. Ik zie dat de weeën heel snel achter elkaar komen en dat ze pittig zijn. Ze houdt zich heel stil en keert volledig in zichzelf, maar je ziet aan haar lichaam en gezichtsuitdrukkingen dat ze het zwaar heeft. En dit duurt al lang.
Bij de volgende controle blijkt dat ze nog steeds 3 cm ontsluiting heeft. Ze geeft aan dat ze een ruggenprik wil, dit gaat ze zo niet volhouden. Ze wacht op een go voor de ruggenprik en de pittige weeën blijven zich op rap tempo aandienen, er is amper tjid om tot rust te komen.
Op naar de ruggenprik
Ze mag al snel gaan voor de ruggenprik. Lennart en Ingrid vertrekken even van de kamer. Om 14.00 uur zijn ze weer terug en zie ik een zichtbaar ontspannen Ingrid. Ze voelt de weeën nog wel, maar de pijn is zoveel minder. Ze kan nu echt even ontspannen. De verloskundige geeft aan dat het haar een goed idee lijkt als ze even gaat proberen te slapen. Ze vindt het wel lastig om van al die pijn en drukte in een ontspannen modus te komen, dus echt slapen lukt niet. We kletsen nog even, maken grapjes en Lennart en ik gaan koffie halen. De kamer wordt donker gemaakt in de hoop dat het Ingrid helpt om wat meer te rusten. Dat gaat echter nog steeds lastig, want de registratie van de baby gaat niet helemaal goed en er komt steeds een verpleegkundige binnen om de banden goed te doen.
Van centimeters naar centimeters
Om 16.10 uur wordt de ontsluiting weer gecontroleerd door de verloskundige die net haar dienst begint. Ze heeft nu zowaar 6-7 cm ontsluiting en op een wee voelt ze zelfs 8 cm! Dat is een hele vooruitgang, het gaat de goede kant op. In het uur daarna voelt ze de druk toenemen en wordt het zelfs wat ongemakkelijk. Dat blijkt logisch, want om 17.20 uur is er volledige ontsluiting!
Ze laten haar lichaam nog even de gang gaan, zodat de baby nog wat dieper kan komen. Om 18.15 uur voelt ze persdrang en mag ze daar voorzichtig aan gaan toegeven. Om 19.20 uur wordt er actief begonnen met persen. Ingrid doet het fantastisch en het gaat nu best vlot.
Om 19.55 uur is dan eindelijk dat moment daar: Luuk wordt geboren! En jawel, op 11 december. 😉
Waar geboortefotografie om draait: een gezonde baby en een gelukkig gezin!
Luuk is helder en rustig, hij huilt even, maar is ook snel weer kalm. Zijn ogen zijn wijd open en hij luistert aandachtig naar alle stemmen en geluiden. De dolgelukkige ouders bewonderen hun mooie zoon en vertellen trots zijn naam. Met zijn tweede naam is hij vernoemd naar zijn opa.
Luuk doet het fantastisch, maar Ingrid wordt het niet echt bespaard. Ze wordt gehecht en tijdens het hechten blijft ze toch aardig wat bloed verliezen. Je voelt een klein beetje de sfeer veranderen in de kamer en de verloskundige geeft aan dat zij zich er niet prettig bij voelt en hulp nodig heeft. Heel snel staat de hele kamer vol met medisch personeel om te assisteren. Gelukkig lijkt Ingrid het niet zo heel erg door te hebben, zij heeft het veel te druk met kijken naar haar prachtige baby. Al snel is de situatie gelukkig onder controle en vertrekt iedereen weer van de kamer. De verloskundige doet Luuk zijn controles, terwijl hij lekker bij mama op de borst ligt.
Geboortefotografie van de eerste momenten samen
Luuk wordt gewogen en heeft een prachtig gewicht van 3265 gram. Hij lijkt ook al wat trek te hebben en wordt aangelegd bij mama, dit doet hij ook hartstikke goed. Na een beetje bijkomen van deze pittige, emotionele rollercoaster is het tijd om de opa’s en oma’s te bellen. Ik word altijd zo blij van die mooie reacties en probeer deze ook altijd op film vast te leggen. Hierna krijgt Luuk een luiertje om en mag hij fijn bij papa gaan knuffelen. Ik zie een mega trotse papa die voor het eerst zijn zoon vasthoudt. En een net zo trotse mama ziet voor het eerst haar man en zoon samen.
Geboortefotografie als blijvende herinnering
Dan is het tijd voor mij om hen lekker met rust te gaan laten. Ingrid moet een nachtje blijven vanwege het bloedverlies en zij gaan zich lekker klaar maken voor de nacht. Voor mij stopt het hier nog niet bij de geboortefotografie: ik mag de volgende dag bij hen thuis komen om de eerste ontmoeting met zijn opa’s en oma’s vast te leggen. Super leuk en waardevol om te doen!
Lieve Lennart en Ingrid, jullie deden het fantastisch en wat vond ik het leuk om dit voor jullie vast te mogen leggen! Lieve Luuk, je boft met zo’n lieve papa en mama!
Ook jullie geboorteverhaal vast laten leggen?
Wil je meer weten over geboortefotografie of voelen of het bij jullie past? Lees hier meer over geboortefotografie en stuur mij gerust een berichtje. Ik denk graag met je mee.
Aangesloten bij Geboortefotografen Nederland.
Geboortefotograaf met keurmerk.
