Ik hoor het vaak: “we willen gewoon foto’s die ècht zijn.” Maar wat betekent dat nou eigenlijk? En waarom raken de onverwachte, ongeposeerde, echte momenten ons zoveel dieper dan geposeerde plaatjes?
In een wereld waar we tegenwoordig steeds meer te maken krijgen met perfecte plaatjes, is het juist de echtheid die het verschil maakt. Emotie en interactie. Beelden die je net kunt regisseren, maar wel kunt voelen.
In deze blog neem ik je mee in waarom documentaire fotografie niet alleen mooi is, maar ook zoveel waardevoller voor later.
Echte momenten en emoties bij jullie trouwdag of de geboorte van jullie kindje
Of het nu gaat om jullie bruiloft, de geboorte van jullie kindje of jullie gezinsleven: de echte momenten die je raken, zijn de momenten die jou voor altijd bij zullen bljiven.
Zoals de emotie die je voelt als je ‘s ochtends jouw trouwjurk aantrekt en in de spiegel kijkt, “vandaag gaat het gebeuren”. Jouw ogen die zich vullen met tranen, omdat jouw bruid er zo prachtig uit ziet terwijl ze naar jou toe loopt. De mooiste geloften die jullie naar elkaar uitspreken tijdens de ceremonie om te laten weten dat je de wereld voor elkaar betekent. Jullie familie en vrienden die dit allemaal mogen aanschouwen. De trotse blik van jullie ouders als ze zien hoe gelukkig hun kinderen elkaar maken. Oma die met een zakdoekje haar tranen wegveegt en zo blij is dat ze dit nog mag meemaken. Je vader die zich probeert groot te houden, terwijl hij een mooie speech geeft.
En denk bijvoorbeeld aan de pure kracht, liefde, opluchting en ontlading die in een verloskamer te voelen is bij de geboorte van jullie kindje. Jullie aanrakingen, die zoveel betekenen. Jullie ogen die elkaar vinden in de mooiste momenten. De allereerste ontmoeting met jullie kindje, na maanden fantaseren en aftellen. Een nieuwe fase in jullie leven die begint, het begin van een nieuw gezin. Kleine vingertjes die zich om die van jou krullen. Grote, heldere ogen die op zoek gaan naar de stem die zo bekend voorkomt.
Echte momenten van het alledaagse leven
De magie in de alledaagse dingen, waarbij je in de snelheid van het leven soms veel te weinig bij stil staat. Boekjes voorlezen voor de kinderen gaan slapen. Kleine handjes die jou willen vasthouden. Samen eten, samen koken, samen spelen, samen knutselen. Blaadjes zoeken in het bos, rennen op het strand, klimmen in de duinen. Knuffels, heel veel knuffels. Troostknuffels, ik ben trots op je knuffels, ik hou van je knuffels. Die knuffels met die kleine, stevige armpjes om je heen, die wil je toch nooit meer vergeten.
Echte emotie kun je niet sturen, niet regisseren, niet poseren. Die kun je alleen maar vangen. En dàt is precies wat documentaire fotografie doet.
Je ziet jezelf zoals je echt bent
En ik hoor je al meteen allerlei redenen bedenken waarom je jezelf niet wil zien en waarom je al helemaal niet wil poseren (want dat is ongemakkelijk) en je denkt dat je toch nooit leuk op de foto gaat. Ja, die heb ik al héél vaak gehoord en ja, ik vind dat heel erg dat dat bij zoveel mensen zit ingebakken (ja, ook bij mijzelf).
Omdat je zoveel nadenkt over hoe je op de foto komt te staan, verdwijnt het meest waardevolle: gewoon jezelf zijn. Maar daar zit voor mij ook precies de uitdaging. Jullie fotograferen zodat je jezelf echt herkent. Dat je partner denkt: “ja, dàt is mijn liefde!” En je kinderen denken: “ja, dàt is mijn allerliefste mama.” Of “ja, dat vind ik altijd zo leuk van papa.” Dat zijn immers de foto’s die waardevol zijn, die voor altijd een belangrijke herinnering zijn. Die je in je woonkamer wilt neerzetten, die je wilt showen op social media, die je als achtergrond op je telefoon zet en nog het allerbelangrijkste: die jullie voor altijd herinneren aan wie jullie zijn en waren, zelfs járen later.
De mooiste momenten gebeuren vaak tussen de regels
We zijn zo gefocust op de grote dingen zoals de ceremonie, de fotoshoot, de openingsdans, het moment dat jullie kind wordt geboren, het doorknippen van de navelstreng, de ontmoeting met opa en oma en de statieportretten als we met het gezin op de foto gaan…. Daardoor zouden we bijna al die kleine momenten tussendoor vergeten, terwijl dat de dingen zijn waar juist zo onwijs veel waarde in zit. Zoals blikken, aanrakingen, grappige gezichten, belangrijke gebaren, details, sfeer, tranen, opluchting, spanning, alledaagse dingen.
Maar maak je geen zorgen, als documentair fotograaf zijn dat juist de dingen waar ik mij op focus!
Je wilt ontspannen en niet poseren
Dat is wat ik van bijna al mijn klanten hoor, ze willen niet poseren. En dat is het fijne van documentaire fotografie: dat is ook juist helemaal niet de bedoeling! Jullie mogen gewoon zijn, zoals jullie altijd zijn. Doen zoals jullie altijd doen. Juist dat is wat jullie jullie maakt en dat zijn in mijn ogen perfecte plaatjes!
Echte momenten zijn tijdloos
Een geposeerde foto, of een statieportret is wel eens hoe ik het voor de grap noem, is leuk. En stiekem willen we vaak ook allemaal (vooral de moeder/vrouwen) de beelden waar je juist wel lachend in de camera kijkt. En dat is natuurlijk helemaal prima. Omdat de sfeer ontspannen is en de focus niet op poseren ligt, gebeuren deze momenten vaak alsnog. Foto’s om trots op terug te kijken.
MAAR de spontane, pure en echte foto’s, dat zijn foto’s waarin je kunt terugvoelen. Naar dat speciale moment, naar die liefdevolle blik, die warme aanraking.
Verhalende fotografie vertelt een echt verhaal, jùllie verhaal. Of het nu gaat om jullie trouwdag, de geboorte van jullie kindje of andere waardevolle momenten. Perfecter dan dat wordt het in mijn ogen niet!
Waarom dit zo bij mij past
Mijn kracht zit niet in poses, aansturen en jullie neerzetten. Perfect licht gebruiken en wachten met klikken tot ik een Pinterest waardig plaatje zie. Mijn kracht zit in verhalen vangen, de waardevolle momenten eruit pikken. Ik kijk, voel en observeer en zie wat er ècht gebeurt. En dàt is wat jullie willen bewaren voor later!
